Ik rende een tropische halve marathon!

In Blogs by admin5 Comments

Zondag rende ik de halve marathon van Leiden. En alhoewel het zo dicht bij huis was, deed de gevoelstemperatuur aan alsof ik in Zuid-Spanje was beland. Het was dan ook vooral de halve marathon van liters water en tuinsproeiers.


Aperol Spritz

Omdat ik mij laat (heel laat) had ingeschreven voor de halve marathon, had ik ook weinig (heel weinig) tijd om mij voor te bereiden op de halve marathon. Waarschijnlijk zouden vele renners dit als een enorm nadeel zien. Want hoe kan je in zo’n korte tijd ervoor zorgen dat je topfit aan de start staat?

Ik vond het eigenlijk reuze overzichtelijk. Ik rende vrijdagmiddag mijn eerste en tevens laatste rondje ter voorbereiding op de halve marathon. Na nog geen kilometer was ik al knalrood aangelopen. Niet gek gezien de temperatuur van 25 graden. Gelukkig werd ik vergezeld door een persoon (lees: mijn zusje) op een rode fiets met een vlogcamera. Zij legde niet alleen alles vast op camera, zij zorgde ook voor de nodige mentale support. Bedankt nog Lot!

In plaats van mijn verwachte hardlooptijden of het parcours grondig te bestuderen, bestudeerde ik zaterdag mijn studieboeken over communicatie en ethiek. Verder dobberde ik ’s avonds nog in een zeilboot over het Spaarne bij het ondergaande zonnetje. Zeer relaxt. Iets te relaxt misschien? Ik was bijna vergeten dat ik de volgende dag nog ‘even’ een halve marathon moest lopen. Gelukkig wist ik net op tijd de Aperol Spritz af te slaan 🙂 .



Trossen bananen

En toen was het ineens zondagochtend en werd ik wakker. Niet alleen met veel positieve energie, maar ook met een bloedende blaar op mijn voet en buikpijn. Terwijl ik snel op zoek ging naar blarenpleisters, had mijn vader inmiddels het project ‘genoeg krachtvoer voor Anne’ op zich genomen.

Een half uur later zat ik in de trein mét blarenpleisters, stapels krentenbollen en bananen.Gezien de trossen bananen die om mij heen werden gegeten, had ik al snel door dat ik niet de enige renner was. Ik hoorde veel verhalen: over de kracht van bananen, de juiste hartslagzones en ambitieuze doelen. Mijn doel was geen doel. Althans, dat was vooraf het plan. Want gezien de tropische temperaturen was ik genoodzaakt om toch ook een doel te stellen: niet oververhit raken.

Het uur voor de halve marathon stond dan ook in het teken van water drinken, toiletbezoeken, water drinken en nog meer toiletbezoeken. Waar een grote groep renners met XL-familiepakketten sportersgelletjes aan de start verscheen, verscheen ik met mijn literfles water aan de start. Daar kwam ik trouwens al vrij snel tot de conclusie dat ik weer naar het toilet moest. Tja, dat moest maar ‘eventjes’ 21 kilometer wachten.


Oververhit

Na zo’n twee kilometer door Leiden te hebben gelopen, renden we door het eerste weiland. Daarin stonden niet alleen een hoop grazende koeien, ook een hoop ‘wild plassende renners’. De kilometers die volgden, gingen door nog veel meer weilanden en dorpen. Ik keek veel om mij heen en probeerde te genieten. Dat lukte goed. Ondertussen voelde ik wel dat ik het steeds warmer kreeg. Gelukkig waren alle inwoners van Leiden en omstreken opgeroepen om met een tuinslang voor de nodige verkoeling te zorgen. Deze taak namen sommige Leidenaren met hun hogedrukspuiten wel erg serieus.

Toch zorgde deze ijskoude verkoeling ervoor dat ik kon blijven hardlopen. Wellicht kwam het ook doordat de overige Leidenaren een andere taak op zich hadden genomen. De taak van stukjes banaan uitdelen.

En toen was daar het bord van zestien kilometers. Dat betekende ‘nog’ maar vijf kilometer. Ik besloot dat het tijd werd om mijn muziek aan te zetten. Maar ook mijn Spotify playlist leek oververhit te zijn en te zijn verdwenen. In plaats daarvan rende ik de laatste vijf kilometer op een mix van Paul de Leeuw en K3.


Finishlijn

Wellicht schuilt er een enorme kracht in K3 liedjes? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat ik ineens de finish zag. Daar kreeg ik een medaille om mijn nek gehangen en zag ik een bekend persoon staan. Het was mijn trouwe supporter, ditmaal niet op haar rode fiets. Door een ‘track & trace’ app kon ze mij de hele weg volgen en vertelde ze mij dat ik (ongepland) een record had gerend.

Eenmaal thuis beleefde ik de halve marathon nogmaals. Lichamelijk met wat uitdrogingsverschijnselen. Maar vooral mentaal met mooiere herinneringen.

Comments

  1. Mooi beschreven Anne! Die weilanden waar jet over hebt vind ik een lastig stuk in de route, komt denk ik omdat ik er nooit goed om me heen heb gekeken, heb geen koeien gezien. Goed gedaan joh!

Leave a Comment