Hardlopen over de vrijmarkt en een oranje tompouce

In Blogs by admin0 Comments

Van hardlopen over de vrijmarkt tot oranje tompoucen. Deze week zette ik kleine en grote stapjes (en hapjes).


Rennen over de vrijmarkt

Dinsdagmiddag moesten mijn sleehakken plaatsmaken voor mijn hardloopschoenen. Ik besloot om een kleine maar snelle ronde te gaan rennen.  Die kleine ronde is (met moeite) gelukt. Het snel rennen niet. Ik zou het eerder snel wandelen noemen. Wellicht kwam het doordat ik niks had gegeten van tevoren (verstandig Ann:) ). Of wellicht kwam het doordat ik niet alleen rende maar samen met nog iemand, genaamd: mijn vlogcamera. Nu weegt de vlogcamera slechts drie kilo. Maar het steeds weer opzoek gaan naar een ‘natuurlijk’ statief om mijn vlogcamera op te zetten (lees: boomwortels en verkeersborden), bleek al een sport op zich te zijn.

Vrijdagochtend, Koningsdag, trok ik mijn hardloopschoenen weer aan. Ik besloot in de herhaling te gaan: een kleine maar snelle hardloopronde. Dit keer wel met een paar kleine aanpassingen. Zo liet ik mijn vlogcamera thuis. Ook besloot ik dit keer wél van tevoren te eten (nog verstandiger Ann 🙂 ). Het was dat we geen bietensap in huis hadden, anders had ik gegarandeerd ook nog een halve liter bietensap naar binnen gewerkt. Mijn ‘geheime wapen’ sinds Berlijn.

Ondanks het gemis van het bietensap, ging ik deze vrijdagochtend goed op weg. Ik had sinds lange tijd weer ‘het gevoel’ weer te pakken. Voor mijn gevoel kon niets of niemand deze fijne hardloopronde dan ook nog verstoren. Althans, dat dacht ik. Want ineens – uit het niets – zag ik overal om mij heen oranje feestgangers, oude kleedjes en vooral veel oude zooi. Ik was op de vrijmarkt beland en kon geen kant meer op. Ik deed nog een poging te blijven hardlopen maar merkte al na vijf seconde dat dit geen succes was. Ik besloot het hardlopen dan ook maar weer het hardlopen te laten en vervolgde mijn weg al (snel) wandelend langs de rijen pluche knuffelberen en stapels oude stripboeken. En ik kan je vertellen, ook dat is best vermoeiend.



Oranje Tompouce

Naast de pluche knuffelberen en oude stripboeken, was er nog wat anders verkrijgbaar op de vrijmarkt. En niet alleen op de vrijmarkt, ook bij elke bakker of supermarkt. Het is eetbaar, voor deze ene dag speciaal oranje gekleurd en bestaat vooral uit veel room. Precies: een oranje tompouce..

Nu schreef ik een aantal weken geleden dat ik een hekel heb aan alles met het woord room erin. Daar moet ik nog even op terugkomen. Want er is één woord met het woord room erin waaraan ik geen hekel heb. Een woord dat ervoor heeft gezorgd dat ik de afgelopen weken heb kunnen doen wat ik wilde doen. En dat is het woord droom. Dit woord droom blijft terugkomen in mijn vocabulaire, meer en meer. Zoals ik in mijn vorige blog schreef, droom ik ervan om (ooit) een boek te schrijven. Met deze droom heb ik deze week  al een kleine start kunnen maken.

Een andere droom van mij is om een gezonde én gelukkige leefstijl te ontwikkelen. Ook deze droom wordt meer en meer werkelijkheid.  Zo duik ik de keuken weer in, experimenteer ik met nieuwe recepten en durf ik het ook weer zelf op te eten (nog leuker). Koken of bakken met verse, gezonde producten heeft absoluut mijn voorkeur. Daar geniet ik het meest van en dat vind ik het lekkerst. Maar inmiddels weet ik als geen ander dat het om balans gaat in het leven. Dat je ook af en toe van wat minder gezonde dingen moet kunnen blijven genieten.

En vandaar dat ik deze koningsdag zomaar ineens ook genoot van een échte oranje tompouce. En kon ik  deze ‘room droom’ ook weer van mijn bucketlist strepen.


Leave a Comment