Het weekend van de halve marathon in Berlijn

In Blogs by admin11 Comments

Het weekend van de halve marathon in Berlijn.. In deze blog deel ik mijn ervaringen:

0
week tot halve marathon

Spandoek

Na een druk weekje met veel colleges en een pijnlijke voet, stond vrijdag in het teken van alles inpakken voor Berlijn. Dat lijkt misschien geen dag vullend programma maar wel wanneer dit hele proces wordt vastgelegd door een televisie camera.

Aan het eind van de middag zat alles in de koffer en stond alles op camera. Tijd om de geluidszender af te doen en naar Schiphol te gaan. Daar stond de eerste verrassing – van de vele verrassingen die nog zouden volgen dit weekend – op mij te wachten. Mijn vader en zusje Lot stonden klaar om mij met een groot spandoek (lees: een hele behangrol) uit te zwaaien. Zij konden helaas niet mee naar Berlijn… dacht ik.


The day before

Na een eerste nacht in Berlijn, stond zaterdag een fietstocht op het programma. De ideale manier om de highlights van Berlijn te zien maar toch ook mijn benen wat te sparen. Althans, dat was het idee. Want de dag begon meteen al met een sprint van het ontbijtbuffet naar het metrostation. Een typisch geval van te laat weggaan. Terwijl ik wat stond uit te hijgen op het metroplatform, zag ik plotseling een voor mij bekende groep mensen. Het waren de trainers en een aantal mede-renners van mijn zondagochtend loopgroep. Allemaal in Berlijn om ook deel te nemen aan de halve marathon. Maar eerst allemaal (ook te laat) op weg naar dezelfde fietsverhuur om vervolgens dezelfde fietstour in dezelfde fietsgroep te maken. Toeval bestaat niet toch?

De rest van de dag bestond uit veel fietsen. Mooie monumenten bekijken. Indrukwekkende geschiedenis horen. Veel gezelligheid. Wandelen. Metro in. Metro uit. Gezamenlijk ons startnummers ophalen. Nog meer wandelen. Koolhydraten stapelen ( 🙂 ). Alcoholvrij bier. Tips over wat wel te doen. Tips over wat vooral niet te doen. En vooral nog veel meer gezelligheid.

In het hotel ‘s avonds laat stond mij nog een klein televisie interview te wachten. De NPO was namelijk ook meegereisd naar Berlijn. Dus hup, geluidszender om.  De laatste spanningen delen. En toen snel weer geluidszender af. Het was tijd om te gaan slapen (of beter gezegd: een poging tot slapen doen).



Start

Een aantal uur later – en een halve liter bietensap plus vier toiletbezoekjes verder – stond ik met tienduizenden mensen in het startvak. Ik was er klaar voor, dacht ik zo. Nog geen minuut later moest ik toch weer naar het toilet. Zou het door het bietensap komen? Ik wurmde mij tegen de stroom in op weg naar de paarse dixies (mobiele toiletten). Er stonden lange rijen dixies maar nog veel langere rijen hardlopers die waarschijnlijk ook allemaal (te veel) bietensap hadden gedronken. Gelukkig was ik ruim op tijd weer terug in het startvak en daar begon het wachten.

En toen – ineens – ging het heel snel. Ik zag mensen hun sporthorloges indrukken, hele rollen druivensuikers in hun mond doen (hoe dan?) en vervolgens weg sprinten. Oh wacht, moest ik nu al? Dat had ik nog niet verwacht. Voor ik het wist rende ik ook over de startlijn en zat ik in de wedstrijd.

Nog geen 50 meter later stond de volgende verassing op mij te wachten. Ik zag het spandoek dat verdacht veel leek op het spandoek (de behangrol) waarmee ik was uitgezwaaid op Schiphol. Daaronder zag ik twee mensen die sprekend leken op mijn vader en zusje Lot. Toen ik vervolgens bekende stemmen hoorde, werden mijn vermoedens bevestigd. Dit alles duurde ongeveer drie secondes maar waren absoluut de beste drie secondes van dit weekend.



Finish

De eerste kilometers vond ik zwaar. Ik moest wennen aan de warmte en de duizenden renners om mij heen. Ik moest mijn eigen tempo zien te vinden. En ik moest vooral ook energie zien te sparen.

Toen ik de twaalf kilometer passeerde en dus over de helft was, durfde ik wat meer. Ik versnelde wat. Ik vlogde wat (ja, dat gaat overal door 🙂 ). Ik besloot wat meer om mij heen te kijken en nog meer te genieten van de prachtige route door het magische Berlijn. De laatste drie kilometer zette ik mijn geheimen wapen in: muziek. En met alle adem die ik nog over had, zong ik hard mee en begon ik aan mijn eindsprint.

Eén uur en 58 minuten na het startschot, rende ik de finishlijn over. Ik kreeg meteen een banaan in mijn hand geduwd om op te eten (gelukkig had ik daar thuis voor getraind) en ook kreeg ik een medaille om mijn nek gehangen (daar had ik nog nooit voor getraind maar daar wil ik nog véél vaker voor trainen). Wauw, wat was dit een onwijs gave ervaring!


Comments

  1. Supertrots op je Anne!! Wat een overwinning in alle opzichten!

  2. Wat een hartstikke goede prestatie !! Jij mag trots op jezelf zijn!!

  3. Heel knap gedaan Anne. Van harte gefeliciteerd met deze prestatie.

  4. Je hebt het ontzettend goed gedaan. En wat was het gezellig!

  5. Yes, Anne, you did it!!!! Je mag supertrots zijn op je zelf. Dat zijn wij nl. ook. Het was een onvergetelijke dag in Berlijn. Nu je weet dat je het kan, je er plezier in hebt en nog eens reuze goed in bent, zeg ik: doorpakken maar! Maar met mate én gezond graag… Ben benieuwd naar je verdere loopplannen. Ik blijf je sponsor op de bekende voorwaarden!

  6. Gossie Anne,wat een geweldige prestatie van je!!!Weliswaar had ik er ALLE vertrouwen in want meisje wat heb jij er uitgebreid en enthousiast voor getraind.Alle succes met deze en al je plannen. Wat een leuk verslag1

  7. Wauw, geweldig! Ik doe het je niet na ;-). En wat een innerlijke (en fysieke) kracht die je in je hebt om dit zo aan te pakken en dan ook daadwerkelijk te doen – respect.

Leave a Comment