Nog drie weken: Training van Olympisch atleet en in de trein naar Berlijn

In Blogs by admin2 Comments

Nog 3 weken tot mijn eerste halve marathon. In deze blog deel ik mijn ervaringen van deze week:

0
weken tot halve marathon

Training van een Olympisch Atleet

Deze week stond in het teken van veel – heel veel – hardlopen. Zo rende ik woensdagochtend de langste afstand in mijn voorbereiding tot de halve marathon. Voorafgaand aan deze run had ik zo mijn twijfels of het wel zou lukken. Maar toen ik de eerste meters had gerend, merkte ik dat het rennen vrijwel vanzelf ging. Misschien kwam het door alle support onderweg. Van onbekende mensen, super leuk 🙂 . Maar ook van bekende mensen, nog leuker 🙂 . Wat een simpele duim omhoog niet met je kan doen zeg! Net zoals meerdere (blaffende) honden achter je aan. Ook dat kan behoorlijk wat met je snelheid doen, weet ik inmiddels uit ervaring.

Vrijdagochtend rende ik een standaard rondje over de dijk met de nog steeds grazende koeien. Toen ik eenmaal thuis was en nog wat stond uit te hijgen, ging mijn telefoon. Ik kreeg van Run2Day en Asics (sportmerk) een uitnodiging voor een hardloopclinic in Amsterdam. Het werd geven door een Olympisch atleet die heel wat Nederlandse baanrecords op zijn naam heeft staan. Tijd om ‘beren’ te zien had ik trouwens niet omdat het event nog geen 24 uur later plaatsvond.

De volgende dag sprong ik in de trein naar Amsterdam. Daar kwam ik op een hardloopevent terecht met veel hardlopers, bananen, energie dranken en sportkleding. Onder leiding van Robert, de Olympisch atleet, deden we verschillende looptechnieken en vervolgens een intervaltraining. Dwars door het Vondelpark, heel bijzonder. Maar ook langs de eetstoorniskliniek waar ik vorig jaar nog was opgenomen. En dat was pas echt bijzonder.

Zondagochtend (achteraf de koudste zondag in maart sinds tijden!) stond er een ‘trailrun’ op het programma met Loopgroep Haarlem. Aangezien hier zelfs een speciaal Facebook Event voor was aangemaakt, kon ik moeilijk in bed blijven liggen. De naam ‘trailrun’ klonk wel indrukwekkend maar wat ik mij hierbij precies moest voorstellen? Geen flauw idee. Dat weet ik trouwens nu nog steeds niet. Ik was de hele trailrun alleen maar bezig geweest met één vraag: hoe krijg ik weer gevoel in mijn inmiddels van de kou blauw verkleurde vingers?



Trein naar Berlijn

Deze week had ik even het gevoel alsof het al 8 april was en ik op weg was naar de halve marathon in Berlijn. De afgelopen week zat ik namelijk voor mijn studie op weg naar het oosten van het land drie keer in de trein naar Berlijn. De grens ben ik niet over geweest maar ik kwam dichtbij, héél dichtbij.

Het reizen was een uitdaging voor mij en dan vooral het stil zitten in de trein. Voor een buitenstaander is het misschien niet goed te begrijpen, maar ik heb stiekem nog steeds het idee dat een treinrit van vier uur gelijk staat aan vier kilo in gewicht aankomen. En dan moest ik ook nog vier uur terug… Tijdens een van deze treinritten besloot ik om ‘gewoon’ vier uur te blijven staan. Totdat een lieve, Surinaamse dame na nog geen vijf minuten naar mij toe kwam lopen. Ze zei dat de stoel naast haar nog vrij was. Dat aanbod kon ik moeilijk afslaan. De enorme zak borrelnoten die zij mij daarna voorhield gelukkig wel.

Amsterdam, Hengelo, Amersfoort, Deventer, Leusden, Enschede of Utrecht: ik ben er deze week met de trein ‘al zittend’ gekomen. Ik ben trouwens ook op een heuse rangeerplek voor treinen geweest. Dit omdat ik zelfs te lang was blijven zitten en niet meer op tijd was met uitstappen bij het eindstation. Wat een avontuur. Al rennend over het spoor in een geel vestje samen met twee machinisten bedacht ik me opeens: is dit misschien wat ze bedoelen met een trailrun…?


Comments

  1. Hey, ik ben nieuw hier, ik zorte net toevallig op je blog. 🙂 Wat leuk om al je belevenissen te lezen, wow spannend, nog maar drie weken! Goed bezig! Succes de komende weken én daarna 🙂

Leave a Comment