Nog zes weken: krachttraining en slagroom

In Blogs by admin1 Comment

Nog 6 weken tot mijn eerste halve marathon. In deze blog deel ik mijn ervaringen van deze week:

0
weken tot halve marathon

Training

Deze week besloot ik mijn ‘standaard’ rondjes over de (toch wat eentonige) dijk in te ruilen voor een paar andere training.

Zo dook ik woensdagavond samen met mijn hardloopvrienden de zaal in voor een les looptechniek. Eerlijk gezegd had ik hier niet al te veel van verwacht. Een beetje rennen en hier en daar wat opdrukken, dat moet lukken. Ik heb immers een periode gekend waarin ik ongeveer al plankend naar bed ging. Ik had ik mij toch wat vergist in deze training, zo bleek. Na nog geen vijf minuten van squatten en crunches, lag ik al als een zielig vogeltje op de grond. Uhm waar zijn al die spieren gebleven?

Op vrijdag besloot ik het anders aan te pakken. Ik ging een ronde in Spaarnwoude rennen volgens mijn stappenplan. Dus zo gezegd, zo gedaan. Mijn stappenteller liet ik thuis en ik besloot vooral te genieten. Resultaat: dode vingers van de kou én een enorme glimlach 🙂 .

Zondagochtend stapte ik op mijn fietsje naar de duinen voor een looptraining. Eenmaal aangekomen zag ik véél duinen maar géén 20 andere hardlopers. Een typisch geval van de verkeerde duiningang kiezen… Ik besloot om maar zelf de duinen te verkennen. Best een avontuur trouwens aangezien:

  • Na vijf minuten ik al(weer) dode – inmiddels blauw verkleurde – vingers had.
  • Rennen over duinpaden toch net ‘iets’ zwaarder is dan op een verhard asfaltpad, iets wat ik had onderschat.
  • Paaltjes vinden met de juiste kleur al een sport op zich is.
  • En het best frustrerend is als je niet de (juiste) uitgang van de duinen kan vinden.

Maar gelukkig zijn daar altijd behulpzame mederenners die wél paaltjes kunnen vinden en je graag verder helpen. Mijn dank is groot.



Wintersport

Naast de voorbereiding voor de halve marathon, stond deze week in het teken van een andere voorbereiding. Een voorbereiding voor wintersport naar het koude Oostenrijk.

Want wat doe je als Gerrit Hiemstra alleen nog maar spreekt over een ‘koudegolf’? Als je oma dagelijks belt met het bericht dat mensen zelfs bevriezen in de auto? En je winterjas toch niet waterdicht blijkt te zijn? Juist ja, warme spullen kopen. Daar was ik trouwens niet de enige in. Mijn ski-jas was de laatste in het rek en is nu zelfs een uniek exemplaar geworden.

Maar naast de nodige fysieke voorbereidingen, was het ook tijd voor de nodige mentale voorbereiding. Want alhoewel wintersport een van mijn lievelingsvakanties is, vind ik weg van huis gaan tegenwoordig best spannend. Een typisch geval van geen controle hebben. Keukenweegschaal meenemen of thuislaten? Kom ik niet kilo’s aan van een dag stilzitten in de auto? En wat zou ik tussen de middag op de piste eten? Mijn eigen ‘veilige’ boterhammen met hummus meenemen of mij wagen aan een bord spaghetti? En die chocolademelk met slagroom dan?



Slagroom

Ik kan je zeggen dat het best even omschakelen is als deze wintersportvakantie uiteindelijk toch niet doorgaat. Mede mogelijk gemaakt door de griepepidimie in huize Bootz.

Stress over de keukenweegschaal, stilizitten in de auto of het bord spagethi was niet meer nodig. Dat scheelde weer. Alhoewel. Zorgen deze vakanties en ‘onzekere momenten’ er juist niet voor dat ik stappen blijf zetten?

Zondagmiddag creerde ik dan ook mijn eigen mini wintersportvakantie. Op nog geen 10 minuten van mijn huis af, genaamd: IJsbaan Haarlem. Dankzij het winterweer in Nederland kon ik gerust de ‘zeldzame’ skijas aantrekken. En na afloop dronk ik warme chocoalde met (véél) slagroom. Juist: daar zit het woord room in.


Comments

Leave a Comment