Nog zeven weken: veel praten en expeditie supermarkt

In Blogs by admin1 Comment

Nog 7 weken tot mijn eerste halve marathon. In deze blog deel ik mijn ervaringen van deze week:

0
weken tot halve marathon

Praten

Er zijn weinig dingen waar ik echt een hekel aan heb. Oké, op een paar dingen na dan. Producten waarop het woord ‘room’ staat vermeld. Daar heb ik een hekel aan. Net zoals de hele dag verplicht op de bank moeten zitten. Of naar mezelf in de spiegel moeten kijken. Niet mijn ding.

En dan is er nog één ding: praten. Ook daar heb ik een hekel aan. Althans, over mezelf dan. En laat dat nou net mijn hoofdactiviteit van de afgelopen tijd zijn geweest. Praten over mijn gedachten. Praten over mijn gevoelens.

Ook deze week stond weer in het teken van deze favoriete bezigheid: praten. Met mijn studiebegeleider. Met mijn psycholoog. Met mijn diëtist. En alhoewel ik er nog steeds een hekel aan heb, merk ik dat het helpt. Praten om erachter te komen waarom ik bepaalde keuzes maak. Praten om patronen te kunnen doorbreken. Maar ook praten om stil te kunnen staan bij wat goed ging. Praten om te ontdekken waar ik gelukkig van word. Door al dat praten, weet ik dat steeds beter. En dat voelt fijn, heel fijn…



Expeditie supermarkt

Loop jij ooit wel eens 1.5 uur in een supermarkt rond? Misschien tijdens Kerst, als de gehele familie plus aanhang komt gourmetten? Of als je verantwoordelijk bent voor de inkoop van de boodschappen voor de jaarlijkse buurt barbecue?

Loop jij ooit wel eens 1.5 uur in een supermarkt rond om alleen ‘even’ iets voor het avondeten te kopen? Ik hoop voor je van niet.

Ik namelijk wel. Sterker nog, met enige regelmaat. Zo ook deze week. Ik fietste naar de supermarkt om ‘even’ iets voor het avondeten te kopen. Dat klinkt allemaal nog vrij herkenbaar, denk ik zo? Maar zodra ik de supermarkt binnenloop, begint voor mij de grote ‘expeditie supermarkt’. De expeditie in mijn hoofd, beter gezegd. Iets met te veel keus. Niet kunnen kiezen. Toch iets kiezen maar vervolgens de achterkant van de verpakking bestuderen. Daar van schrikken en weer teruglopen naar het begin van de supermarkt. Om vervolgens daar mijn expeditie opnieuw te beginnen…

Als het even kan, zou ik niet aan deze expeditie beginnen. Het is goed voor je conditie, dat klopt. En vragen waar een product ligt, dat hoef je ook nooit meer te doen. Maar gelukkig word je er absoluut niet van, geloof me. Toch leer ik ook weer van zulke ervaringen. Ik weet – mede door te praten 🙂 –  steeds beter hoe ik deze expeditie kan (over)winnen. Een plan hebben vooraf. Dat klinkt heel spannend maar komt simpelweg gewoon neer op een boodschappenlijst. En vervolgens in een rechte lijn op mijn doel af. Expeditie overleefd.



Passie versus competitie

Uiteraard stond er deze week naast praten, colleges, nog meer praten en zwerven door de supermarkt, een andere activiteit op het menu genaamd: hardlopen. Een van de dingen die ik het allerliefste doe. Iets waar ik energie van krijg. Iets waar ik blij van word…

Alhoewel deze blijdschap deze week heel even leek te zijn verdwenen. De passie was ingeruild voor competitie. Een competitie met mezelf. Ik merkte dat ik élke dag moest gaan rennen van mezelf. Ik merkte dat ik steeds weer iéts verder moest rennen van mezelf. En precies daar gaat het fout: moeten.

Want wacht. Ik loop hard omdat ik het leuk vind. Omdat het zorgt voor ontspanning. Omdat ik graag de halve marathon wil rennen. Maar vooral omdat ik er energie van krijg in plaats van dat ik er (positieve) energie door verlies. Ik kwam – door te praten (yes , daar is het weer 🙂 ) – tot bovenstaand inzicht. En besloot halverwege de week voor een andere strategie te kiezen. Wat deze strategie inhoudt?

  • Stap 1: Het begint allemaal met de vraag: “heb ik zin om te gaan hardlopen?”.  Zo nee, vooral niet doen. Zo ja, door naar stap 2.
  • Stap 2: Laat alle apparaten waar ook maar iets mee kan worden gemeten, vooral thuis (denk aan: hartslagmeters, stappentellers, calorietellenmeters, snelheidsmeters, etc.).
  • Stap 3: Geniet.

Afgelopen weekend heb ik mijn strategie direct toegepast. En kan ik zeggen dat de competitie weer ruimte heeft gemaakt voor passie. Een hele grote passie.


Al dat gepraat afgelopen week was dus zo gek nog niet. Ik ga komende week dan ook nog maar ‘even’ door met praten. Wie weet dat het ooit nog een hobby van mij gaat worden…

Comments

  1. Pingback: Nog zeven weken: krachttraining en slagroom | Anne Bootz

Leave a Comment